Wypełnij, dopasuj, rozciągnij: cztery losy jednego zdjęcia

Wypełnianie powiększa obraz, aż pokryje ekran, a nadmiar wypycha poza kadr. Dopasowanie zachowuje całe zdjęcie i zakrywa resztę pasami. Rozciąganie nic nie przycina i nie zostawia czerni, ale zmienia kształt wszystkiego, co jest w środku.

Arytmetyka mówi wprost to, czego nazwy nie zdradzają. Zdjęcie 3:2 musi oddać mniej więcej szóstą część wysokości, żeby pokryć ekran 16:9, i zwykle zabiera się ją równo z góry i z dołu, przez co niebo się skraca, a linia horyzontu przesuwa. Rozciąganie za to poszerza ten sam plik o jakieś osiemnaście procent: koła robią się owalami, twarze cięższe, i nic nie wygląda na zepsute, dopóki się tego nie zauważy.

Wypełnianie to bezpieczne ustawienie domyślne, a sposobem na życie z nim jest wybieranie zdjęć, w których temat trzyma się z dala od górnej i dolnej krawędzi. Sąsiadująco należy do bezszwowych faktur, wyśrodkowanie do małych obrazków, których wolisz nie powiększać. To ustawienie jest mniej kwestią gustu, a bardziej decyzją o tym, którą część fotografii godzisz się stracić.