کاغذ دیواری برای مانیتوری که ایستاده است
صفحهی چرخیده از یک عکس افقی فقط نوار باریکی نگه میدارد، پس تصویر را باید به خاطر ارتفاعش انتخاب کرد نه پهنایش.
یک مانیتور ۲۷ اینچی 1440p را نود درجه بچرخانید تا ۱۴۴۰ پیکسل پهنا و ۲۵۶۰ پیکسل ارتفاع پیدا کند؛ ستونی ۹:۱۶ که برای فایلهای بلند کد و اسناد جان میدهد. اما کاغذ دیواری با آن نمیچرخد. یک تصویر افقی ۱۶:۹ که این قاب را پر کند فقط حدود یکسوم پهنایش را نگه میدارد، یعنی نوار میانی را، و هر چه در چپ و راست مرکز بوده بریده میشود.
آن نوار به ندرت دلیلی را در خود دارد که به خاطرش عکس را دوست داشتید. افق به نواری نازک کوچک میشود، غروب خورشیدش را پشت لبهی برش از دست میدهد و درّهی باز تکهای از چمن و آسمان میشود. آنچه میماند سوژههایی است که از اول بلند بودهاند: آبشاری که در تمام ارتفاع قاب فرو میریزد، برجی که از پایه تا نوک خوانده میشود، تنهی یک درخت تنها، کوچهای باریک میان ساختمانها. یک عکس اصلی عمودی با دستکم ۱۴۴۰ پیکسل پهنا و ۲۵۶۰ پیکسل ارتفاع، ستون را بدون بزرگنمایی پر میکند.
هم Windows و هم macOS اجازه میدهند هر نمایشگر تصویر خودش را داشته باشد، پس مانیتور عمودی لازم نیست کاغذ دیواری را با صفحهی افقی شریک شود، و پهن کردن یک عکس روی یک مانیتور خوابیده و یک مانیتور ایستاده تقریباً همیشه در محل اتصال پلهای ناجور به جا میگذارد. این هم ارزش دیدن دارد که چشم کجا آرام میگیرد. لبهی بالای صفحهی چرخیده بالاتر از معمول است و اغلب از سطح چشم هم میگذرد، پس بخش آرام تصویر، آسمان یا مه یا آب ساکن، بالا جا دارد و جزئیات پایینتر، نزدیک جایی که نگاهتان از قبل هست.
