ارتفاع مشخصی هست که در آن، آبوهوا دیگر سقف شما نیست و کفِ زیر پایتان میشود. قلهنشینها و مسافران پروازهای طولانی هر دو میشناسندش: دریای ابریِ یکپارچه در پایین، صاف مثل خودِ افق، و قلههایی که از آن بیرون زدهاند، مثل جزیرههایی که سفارش خلوت داده باشند.
همهٔ این مجموعه از همان سوی بالایی گرفته شده است، بیشتر هنگام طلوع، وقتی دریای ابر رنگ را مثل آبی که جوهر به خود میکشد جذب میکند — اول خاکستریِ قلع، بعد گلی، و بعد طلاییای که صدایش تقریباً در عکس میآید.
جذابیتش روی صفحه، رک بگوییم، از جنس آرزوست. بالاتر از آبوهوا همانجایی است که همه سعی میکنند تا جمعه به آن برسند. فعلاً اینجاست، روی صفحهٔ قفل، بهعنوان پیشنمایش.
