Istnieje konkretna wysokość, na której pogoda przestaje być sufitem, a staje się podłogą. Wiedzą o tym zarówno szczyty, jak i długie loty: nieprzerwane morze chmur poniżej, płaskie jak horyzont, ze szczytami przebijającymi się jak wyspy, które zamówiły sobie prywatność.
Wszystko w tym zbiorze zrobiono z tej górnej strony, przeważnie o wschodzie słońca, gdy morze chmur nabiera koloru tak, jak woda przyjmuje barwnik – najpierw cyna, potem róż, potem złoto, które fotografuje się niemal na głos.
Urok na ekranie jest szczerze aspiracyjny. Nad pogodą to miejsce, do którego wszyscy próbują dotrzeć przed piątkiem. Tutaj jest już na ekranie blokady, jako zapowiedź.
