Konie, nieporuszone

Koń w otwartym terenie przestawia krajobrazowi poczucie skali i prędkości naraz. Wzgórza nagle mierzy się w galopach. Nawet stojąc nieruchomo, koń wygląda jak ruch na pauzie — czym mniej więcej jest.

Zdjęcia zebrane tutaj łapią oba rejestry: grzywy na wietrze i łby pochylone ku trawie, parę nad zimową sierścią, jedną idealną sylwetkę na tle niskiego słońca, jakiej nie odważyłby się naszkicować żaden reżyser.

Ludzie rysują konie na ścianach od siedemnastu tysięcy lat, od czasów, gdy ściany nie miały jeszcze pokojów. Ekran blokady to po prostu najnowsza ściana. Tradycja trwa.