موآره: وقتی تصویر زمینه شروع به موج‌زدن می‌کند
راه‌راه‌های ریز، پارچه و شبکهٔ پنجره‌ها وقتی تصویری بزرگ برای صفحه‌نمایش کوچک می‌شود، می‌توانند به نوارهای موجی تبدیل شوند. علت حساب‌وکتاب است و بیشتر راه‌حل هم همین‌طور.
عکس یک برج شیشه‌ای در اندازهٔ کامل می‌تواند تمیز به نظر برسد، اما وقتی روی لپ‌تاپ ۱۹۲۰×۱۰۸۰ به‌عنوان تصویر زمینه تنظیم شود، روی نما موج‌های نرمی ظاهر می‌شود که پیش‌تر نبود. این موج‌ها موآره‌اند و وقتی پدید می‌آیند که الگویی تکرارشونده در تصویر — تیرک‌های قاب پنجره، پارچهٔ کوردوروی، یک سبد بافته، ردیف‌های تاکستان از نمای هوایی — ریزتر از شبکهٔ پیکسل‌هایی باشد که در آن فشرده می‌شود. فایلی با عرض ۶۰۰۰ پیکسل روی صفحه‌ای با عرض ۱۹۲۰ پیکسل باید تقریباً دو ستون از هر سه ستون را دور بریزد، و اگر الگو با فاصله‌ای نزدیک به ستون‌های باقی‌مانده تکرار شود، بازمانده‌ها در نوارهایی کند و موجی ردیف می‌شوند.
نحوهٔ کوچک‌کردن تصویر به‌اندازهٔ محتوایش اهمیت دارد. کوچک‌سازی دقیق ابتدا میانگین پیکسل‌های همسایه را می‌گیرد و راه‌راه‌ها را پیش از آنکه با هم تداخل کنند به یک رنگ یکدست صاف می‌کند؛ کوچک‌سازی سریع، از آن نوع که بعضی سیستم‌ها برای صرفه‌جویی در زمان هنگام تنظیم تصویر زمینه به کار می‌برند، فقط از هر چند پیکسل یکی را نمونه می‌گیرد و هرچه را آنجا افتاده نگه می‌دارد. برای همین یک فایل می‌تواند روی یک دستگاه موج بیندازد و روی دیگری سالم باشد، و برای همین گاهی با جابه‌جایی میان Fill و Fit اثر عوض می‌شود. مقیاس نمایشگر مرحله‌ای دوم هم اضافه می‌کند: در ۱۲۵ یا ۱۵۰ درصد تصویر دوباره تغییر اندازه می‌دهد و الگویی که در ۱۰۰ درصد بی‌خطر بود ممکن است شروع به نوسان کند.
پاسخ‌های عملی ساده‌اند. خودتان تصویر را در ویرایشگری که فیلتر هموارکننده دارد، مثل بای‌کوبیک یا لانچوس، دقیقاً به وضوح صفحه‌نمایش تغییر اندازه دهید؛ آن‌وقت چیزی برای حدس‌زدن به سیستم نمی‌ماند. اگر تصویری بیشتر از راه‌راه‌های ریز تشکیل شده، اندکی محو کردن پیش از تغییر اندازه تقریباً از جزئیات دیدنی نمی‌کاهد و مادهٔ خام تداخل را از میان می‌برد. هنگام انتخاب از یک گالری نگاهی به تصویر بندانگشتی هم کمک می‌کند: الگوهایی که در اندازهٔ کوچک می‌لرزند، روی دسکتاپ هم می‌لرزند، فقط بزرگ‌تر.
