آن آبیِ محالِ گرمسیری توضیحی کسلکننده دارد — شن سفید، آب کمعمق، نور پراکنده — و اثری که هیچ کسلکننده نیست. هیچکس به یک تالاب مرجانی نگاه نمیکند و به جذب طول موج فکر نمیکند. به نامهٔ استعفا فکر میکند.
این مجموعه دریا را در متقاعدکنندهترین حالتش گرد آورده: پشتههای شنی که مثل رودهای کمرنگ در هم بافته شدهاند، سایهٔ نخلها که مثل خطکش روی آب افتاده، و لبههای آبسنگ، جایی که فلات فرو میافتد و رنگ یک اکتاو کامل عمیقتر میشود.
هشدار منصفانه: این رنگ بهعنوان تصویر زمینه، یکجور تعهد است. کاری میکند ساعت یازده صبحِ بهمنماه توهینی شخصی به نظر برسد. بعضیها همین را انگیزهبخش میدانند.
