Kapı Boşlukları: çerçevenin içindeki çerçeve
Kemer neyi görmene izin verileceğine karar verir; göz de bu kısaltma için sessizce teşekkür eder.
Bir kapı boşluğu ikinci bir fotoğraf makinesidir ve ilkinden yüzyıllar önce yapılmıştır. Taş, dünyayı bir dikdörtgene ya da bir kavise daraltır; o kesimden sağ çıkan ne varsa konu odur: avlunun bir şeridi, ışık almış tek bir duvar, tam yanlış anda geçen biri. Hiçbir şey eklenmedi. Yalnızca bir şeyler dışarıda bırakıldı ki kompozisyonun neredeyse tamamı bundan ibarettir.
İş pozlamaya gelince ilginçleşiyor. Aydınlık açıklıktan ölçüm alırsanız çevredeki taş siluete düşer, yalnızca dış hat kalır, doku gider; diyaframı bir kademe açın, duvarın pürüzü ve sıcaklığı geri gelirken uzaktaki avlu kâğıt beyazına yanar. İkisi de yanlış değil. Fotoğrafı çekenin karar vermesi gereken tek şey, kadrajın geçitten mi yoksa geçidin işaret ettiği yerden mi söz ettiği.
Ekranda bu paylaşım işe yarar hale geliyor. Kemerin koyu kenarı simgeleri kimseyle didişmeden üstüne alır, aydınlık açıklık ise duvardaki bir pencere gibi boş kalır. Sonunda masaüstüne bakmak yerine onun içinden dışarı bakarsınız; bir duvar kâğıdının bunu başarması pek sık rastlanan bir şey değil.
