Wydmy: geometria bez architektów
Nikt nie zaprojektował pustyni, i widać to po niej – jest stanowczo zbyt pewna siebie.
Wydma to wiatr, który stanął w miejscu. Każdy grzbiet na tych zdjęciach to zastygły powiew; każdy cień to zegar słoneczny, który pokazuje tylko jedną porę dnia, i gdzieś na zboczu zawsze jest właśnie złota godzina.
Pustynie fotografują się jak minimalizm, który zdążył wcześniej. Dwa tony, jedna linia, żadnego zbędnego szczegółu – to samo słownictwo, do którego projektanci dochodzą całymi karierami, tu naszkicowane odręcznie przez pogodę na przestrzeni dziesięciu tysięcy lat.
Jako tapety wydmy są po cichu praktyczne: piasek o niskim kontraście ukrywa odciski palców na matowym ekranie i dobrze komponuje się zarówno z jasnymi, jak i ciemnymi ikonami. Spokój z pożytkiem, co rzadko udaje się nawet prawdziwym wnętrzom.
