Duinen: Meetkunde Zonder Architect
Niemand heeft de woestijn ontworpen, en dat is te zien — ze is veel te zelfverzekerd.
Een zandduin is hoe wind eruitziet wanneer hij stilstaat. Elke rug op deze foto's is een bevroren windvlaag; elke schaduw is een zonnewijzer die maar één tijdstip kent, en dat is altijd het gouden uur ergens op de lijzijde.
Woestijnen fotograferen als minimalisme dat er eerder was. Twee tinten, één lijn, geen rommel — hetzelfde vocabulaire waar ontwerpers hele loopbanen aan besteden, hier vrijhand getekend door de wind, in tienduizend jaar.
Als achtergrond zijn duinen stilletjes praktisch: het contrastarme zand verbergt vingerafdrukken op een matglazen scherm en staat zowel donkere als lichte iconen goed. Rust met nut — meer dan de meeste interieurs voor elkaar krijgen.
