Duinen: geometrie zonder architect
Niemand heeft de woestijn ontworpen, en dat is te zien — daarvoor is ze veel te zelfverzekerd.
Een zandduin is hoe wind eruitziet wanneer hij stilstaat. Elke kam op deze foto's is een bevroren windvlaag; elke schaduw een zonnewijzer die maar één tijdstip kent — en ergens op de lijzijde is het altijd gouden uur.
Woestijnen fotograferen als minimalisme dat er eerder was. Twee tinten, één lijn, niets overbodigs — het vocabulaire dat ontwerpers een carrière lang benaderen, uit de losse hand getekend door tienduizend jaar weer.
Als achtergrond zijn duinen stilletjes praktisch: het contrastarme zand verbergt vingerafdrukken op een mat scherm en flatteert zowel donkere als lichte pictogrammen. Sereniteit met nut, en dat is meer dan de meeste decoratie voor elkaar krijgt.
