Łodzie, które zdają się unosić w powietrzu

Na płyciźnie przejrzystej do zniknięcia łódź przestaje rzucać cień na powierzchnię i rzuca go na dno. Metr czy dwa wody pomiędzy prawie niczego nie zapisują, więc kadłub wydaje się wisieć nad własnym ciemnym kształtem, tak jak ptak wisi nad polem. Nie dzieje się nic niezwykłego: światło po prostu przechodzi przez ośrodek, który przestał się zapowiadać.

Ten efekt wymaga warunków, nie szczęścia. Słońce blisko zenitu, żeby mniej odbijało się od powierzchni, a więcej schodziło w dół; jasny piasek, który odeśle je z powrotem; i tyle spokoju, by skóra wody nie była zajęta rozpraszaniem wszystkiego. Kto popatrzy dłużej, zobaczy łuk wyrysowany przez łańcuch kotwiczny na dnie, powolny zapis tego, w którą stronę wiał nocą wiatr.

Jako tapeta takie ujęcie zachowuje się wyjątkowo dobrze. Ciężar leży nisko, przy cieniu i łańcuchu, a górna połowa pozostaje otwartym polem błękitu, gdzie ikony i okna siadają, nie zasłaniając niczego ważnego. Czyta się to jako obraz, w którym zostało miejsce, a miejsce bywa na ekranie rzadsze niż piękno.