abstract
De hemel als kleurenkaart
Twintig minuten na zonsondergang maakt de hemel kleurverlopen die geen software zou durven.
Er zit een venster in de avond — fotografen noemen het het blauwe uur, al is het vooral roze en violet — waarin de hemel pure overgang wordt. Geen wolken nodig, geen drama: alleen kleur die in kleur overvloeit zonder dat iets het betoog onderbreekt.
Deze foto's zijn nauwelijks landschappen te noemen. Een telegraafdraad, een daklijn, een heuvel in silhouet — net genoeg voorwerp om te bewijzen dat de kleuren echt waren en niet gerenderd.
Kleurverloopachtergronden gingen niet voor niets van modieus naar standaard: ze flatteren alles wat je erop legt. Dit zijn de originelen, met een betere herkomst dan welke generator ook.
