جنگلی در مه، جنگلی است با نظرهای کمتر. اول فاصله میرود، بعد رنگ، بعد همهچیز جز سه درختی که روبهرویتاناند؛ که وقتی همهچیز دیگر رفت، معلوم میشود همانها کافی بودهاند.
عکاسان مه را همانطور دنبال میکنند که دیگران غروب را؛ چون کاری در حد حرفهایها را رایگان انجام میدهد: لایهها را جدا میکند، نور را نرم میکند، و به جنگلی که در روز صاف مسطح به نظر میرسد عمق میبخشد.
اینها تصویر پسزمینههای صبوری میسازند. هیچچیزشان توجه نمیطلبد. پشت آیکونهای شما مینشینند، همانطور که باران پشت پنجره مینشیند؛ حاضر، آرامشبخش، بیکاری با آنچه تمام روز انجام میدهید.
