جنگل در مه، جنگلی است با نظرهای کمتر. اول فاصله میرود، بعد رنگ، بعد همهچیز جز سه درختِ روبهرویتان — که وقتی باقی همه صحنه را ترک کردند، معلوم میشود همان سه درخت کافی بودهاند.
عکاسها همانطور دنبال مه میدوند که دیگران دنبال غروب، چون مه کارِ حرفهای را مجانی انجام میدهد: لایهها را از هم جدا میکند، نور را نرم میکند، و به جنگلی که در روز صاف تخت میافتد، عمق میبخشد.
اینها والپیپرهای صبوریاند. هیچچیز در آنها توجه نمیخواهد. پشت آیکونهایتان مینشینند، همانطور که باران پشت پنجره مینشیند — حاضر، آرامبخش، و بیاعتنا به اینکه شما تمام روز مشغول چه هستید.
