Een bos in de mist is een bos met minder meningen. Eerst verdwijnt de verte, dan de kleur, dan alles behalve de drie bomen voor je neus — en die blijken, als al het andere is afgevoerd, genoeg te zijn.
Fotografen jagen op mist zoals anderen op zonsondergangen, omdat mist gratis professioneel werk levert: hij scheidt de lagen, verzacht het licht, en geeft diepte aan bossen die er op heldere dagen plat op komen te staan.
Dit zijn geduldige achtergronden. Niets erin vraagt om aandacht. Ze zitten achter je pictogrammen zoals regen achter een raam — aanwezig, kalmerend, en het gaat ze niets aan wat jij de hele dag doet.
