عکاسی فضایی معمولاً با غیرقابلتصور سروکار دارد؛ سحابیها، کهکشانها، فاصلههایی که فقط چند هجایند. ماه و سیارات فرق دارند. آنها مکاناند. ماه کوههایی بیآبوهوا دارد که با دوربین دوچشمی میبینید؛ مشتری طوفانی دارد که از تلسکوپی که کشفش کرد هم قدیمیتر است.
این مجموعه در همسایگی میماند: دهانههای ماه در نور خط پایانه، پرترههای سیارهای، و گاهگاهی اقتران که دو جهان وانمود میکنند نزدیکاند.
تصویر پسزمینه ماه یک ابرقدرت آرام دارد؛ همان ماهی است که بیرون پنجرهتان است. صفحه و آسمان با هم موافقاند، چیزی بیش از آنچه اغلب فناوریها از پسش برمیآیند.
