Miasto wymieniło żarówki: noc przeszła z pomarańczu w biel

Lampa sodowa świeci praktycznie na jednej długości fali, wąskiej żółci w okolicach 589 nanometrów, dlatego czerwone i zielone auto zaparkowane pod nią wyglądają jak dwa odcienie tego samego brązu. Zdjęcia z tamtych lat niosą przebarwienie, którego żaden balans bieli nie usunął do końca, bo w tym świetle nie było niczego innego, do czego można by je odnieść. Miasta ceniły te lampy za zużycie i za to, jak niosły się we mgle, a nad obrazem, który przy okazji powstawał, nikt nie musiał się zastanawiać.

Następca pracuje na czterech tysiącach kelwinów z szerokim widmem, więc oba auta znów są czerwone i zielone, cegła wychodzi ciepła, liście wyglądają jak liście. Wraz z tą uczciwością przychodzi kontrast: optyka diody wycina kałużę światła o czystej krawędzi i pozwala opaść wszystkiemu poza nią, dlatego ulica dawniej równo bursztynowa dziś przeplata jasne z naprawdę ciemnym. Okna nad jezdnią przestały konkurować z poświatą i stały się czytelne.

W fotografii nocnej zmieniło to bardziej metodę niż ekspozycję. Białe światło pozwala zachować widziany kolor, ale nie wybacza długiej migawki: jasne kałuże wypalają się, przerwy zostają puste, a stara sztuczka z pozostawieniem wszystkiego w pomarańczu nie spina już kadru. Na ekranie różnicę widać od razu: ulica bursztynowa czyta się jak wspomnienie, biała jak dzisiejszy wieczór, a ten sam róg należy do dwóch różnych dekad zależnie od tego, jaka lampa nad nim stała.