Bloemen op leesafstand
Een macrolens maakt van een tulp een landschap en van een dauwdruppel weer.
Van dichtbij houdt een bloem op mooi te zijn en begint ze geconstrueerd te zijn. Nerven lopen als zijrivieren. Stuifmeel ligt in afgemeten hoopjes. De rand van een bloemblad heeft, uitvergroot, de weloverwogen curve van iets wat getekend is in plaats van gegroeid.
Deze collectie leeft op die afstand — dichtbij genoeg dat kleur terrein wordt. Achtergronden smelten weg in zachte kleurvelden zoals alleen echte optiek en een groot diafragma dat kunnen, en één waterdruppel doet het werk van een hele hemel.
Achtergronden met een klein onderwerp schalen prachtig: op een telefoon vult de bloesem je handpalm, op een desktop wordt ze een rustig kleurveld waar je werk overheen zweeft.
