4K bir paneli yüzde 150'ye alın, masaüstü bir saniyede kendini yeniden dizer: simgeler şişer, etiketler kalınlaşır, klasörler küçük ekran günlerindeki yerlerini geri alır. Topluca bir büyütme gibi göründüğü için şüphe hemen arkasından gelir; duvar kâğıdı da geri kalanla birlikte gerilmiş olmalı.
Gerilmedi. Ölçekleme arayüze uygulanan bir aritmetiktir; sisteme, çizilen bir birimin bundan böyle daha çok fiziksel piksel örteceğini bildirmenin yoludur. Arka plan bu anlaşmanın altında, panelin kendi sayısıyla, tam 3840 çarpı 2160 olarak boyanır. Bir resmi asıl yumuşatan, ölçeklemeden sonra ayarların bildirdiği sayıya göre seçim yapmaktır: 2560 çarpı 1440'lık bir dosya 4K panele serildiğinde, cama varmadan yarısı kadar büyütülmüş olur.
Yani tutturulacak ölçü kutunun üstündeki, ayarlar penceresindeki değil. Ölçeklemenin gerçekten değiştirdiği şey bir arada yaşama biçimidir: büyüyen simgeler kareden daha çok pay alır, kalabalık bir fotoğraf ise güvendiği köşeleri ilk elden yitirir. Yüzde 150'de sakin görüntüler daha iyi dayanır; daha keskin oldukları için değil, kenarları verecek genişlikleri olduğu için.
